ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΑΦΗΝΑ
Το φεγγάρι δεν είναι πλανήτης όπως πιθανώς νομίζουμε, αλλά δορυφόρος. Μάλιστα πρόκειται για τον μοναδικό φυσικό δορυφόρο της Γης.Βέβαια ο όρος αυτός έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται ακόμη και για δορυφόρους άλλων πλανητών.
Η επίσημη ονομασία του είναι Σελήνη και το μέγεθος του είναι πολύ μικρότερο από αυτό του πλανήτη μας, καθώς έχει όγκο ίσο με το 1/50 περίπου του όγκου της Γης, ενώ και η μάζα του αγγίζει μόλις το 1/80 της μάζας της γης.
Στη Σελήνη ασκούνται βαρυτικές δυνάμεις, όπως ακριβώς και στη Γη, με τη διαφορά όμως ότι περιορίζονται μόλις στο 1/6 της δικής μας βαρύτητας.
Το φεγγάρι μας έχει διάμετρο 3480 km, ενώ η μέση απόστασή του από τη Γη αγγίζει τα 360000 km.
Πήρε το όνομα του από το ρήμα φέγγω γιατί πολύ απλά είναι το πιο λαμπερό ουράνιο σώμα που παρατηρούμε από τη Γη, συνήθως κατά την διάρκεια της νύχτας.
Πως φωτίζεται το φεγγάρι;
Από που παίρνει το φεγγάρι όλο αυτό το φως και γιατί το βλέπουμε τόσο καθαρά από τη Γη ακόμη και με γυμνό μάτι;
Αυτό οφείλεται καθαρά στην πολύ μικρή απόσταση του από τη Γη μιας και το ουράνιο αυτό σώμα δεν είναι αυτόφωτο όπως ο Ήλιος, αλλά ετερόφωτο καθώς παίρνει φως από αυτόν.
Και ακριβώς επειδή η επιφάνεια που φωτίζεται διαφοροποιείται συνέχεια, καθώς περιστρέφεται, έτσι προκύπτουν οι διάφορες φάσεις της Σελήνης.
Όταν είναι γεμάτο το φεγγάρι, δηλαδή είναι ορατό στο σύνολο του, λέμε ότι έχουμε πανσέληνο και αυτό συμβαίνει κάθε 14 ή 15 μέρες.
Από την άλλη, όταν ευθυγραμμίζονται η Γη με τον Ήλιο και τη Σελήνη, το φεγγάρι σκεπάζεται από τη σκιά του πλανήτη μας και παρατηρείται ένα φαινόμενο που ονομάζεται έκλειψη Σελήνης.
Αν η ευθυγράμμιση είναι πλήρης τότε λέμε ότι έχουμε ολική έκλειψη, ενώ μπορούμε να έχουμε και μερική, σε περίπτωση που κάποιο σώμα ξεφύγει λίγο.
Η μορφολογία του εδάφους της Σελήνης μοιάζει με αυτό της Γης καθώς εμφανίζει βουνά, πεδιάδες και κρατήρες. Μάλιστα οι επιστήμονες αρχικά είχαν ονομάσει τις πεδιάδες θάλασσες επειδή θεωρούσαν πως εκεί υπήρχε νερό.Πάντως αν και το φεγγάρι δεν διαθέτει νερο, επηρεάζει πολύ την συμπεριφορά του νερού στη Γη!
Το φαινόμενο της παλίρροια για παράδειγμα οφείλεται στην βαρυτική έλξη που ασκεί η Σελήνη στη Γη, η οποία με τη σειρά της οφείλεται στην κοντινή απόσταση μεταξύ των δύο ουράνιων σωμάτων.Τελικά δεν είναι τυχαίο ότι επηρεάζει τόσο πολύ και εμάς τους ίδιους μιας και το ανθρώπινο σώμα αποτελείται σχεδόν κατά 80% από νερό!
Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία η Σελήνη ήταν προσχηματισμένη, ενώ μια τρίτη θεωρία προτείνει ότι τα δύο ουράνια σώματα δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα στον αρχέγονο δίσκο.
Όλες οι παραπάνω θεωρίες δεν έχουν επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση, ενώ παράλληλα αδυνατούν να εξηγήσουν την υψηλή στροφορμή (ιδιότητα που χαρακτηρίζει τα περιστρεφόμενα σώματα) που υπάρχει στο σύστημα Γης-Σελήνης.
Για αυτό οι περισσότεροι αστροφυσικοί τείνουν σε μια πιο "εκρηκτική" θεωρία δημιουργίας του μοναδικού δορυφόρου μας, λόγω και του ασυνήθιστα μεγάλου μεγέθους του σε σχέση με το μέγεθος του πλανήτη μας.
Πιο συγκεκριμένα, πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, λίγο μετά τη δημιουργία της Γης, έγινε μια μεγάλη κοσμική σύγκρουση την οποία η NASA ονομάζει "Big Whack".
Ένα ουράνιο σώμα, πιθανότατα πλανήτης ή αστεροειδής, ονόματι "Θεία", ο οποίος είχε το μέγεθος του Άρη, προσέκρουσε πάνω στη νεοσύστατη Γη.
Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη αυτού απορροφήθηκε από τη Γη μετά τη σύγκρουση, ωστόσο ο πλανήτης μας υπέστη σημαντική συρρίκνωση λόγω της μεγάλης διαφυγής υλικού στο διάστημα.Επίσης πιστεύεται ότι λόγω της σύγκρουσης αυτής η Γη έχασε το απόλυτα σφαιρικό (στρογγυλό) σχήμα της.
Το υλικό που διέφυγε στο διάστημα, δημιούργησε ένα νέφος πετρωμάτων σε υγρή και αέρια μορφή. Η ψύξη των σωμάτων αυτών οδήγησε στο σχηματισμό γύρω από τη Γη ενός δακτυλίου παρόμοιο με αυτόν του Κρόνου.
Με την πάροδο του χρόνου, τα υλικά αυτά πήραν στερεή μορφή δημιουργώντας το φεγγάρι με τη μορφή που έχει σήμερα.Επίσης πιστεύεται ότι λόγω της σύγκρουσης αυτής η Γη έχασε το απόλυτα σφαιρικό (στρογγυλό) σχήμα της.
Το υλικό που διέφυγε στο διάστημα, δημιούργησε ένα νέφος πετρωμάτων σε υγρή και αέρια μορφή. Η ψύξη των σωμάτων αυτών οδήγησε στο σχηματισμό γύρω από τη Γη ενός δακτυλίου παρόμοιο με αυτόν του Κρόνου.
Με την πάροδο του χρόνου, τα υλικά αυτά πήραν στερεή μορφή δημιουργώντας το φεγγάρι με τη μορφή που έχει σήμερα.
Τέλος υπάρχει μια συμπληρωματική θεωρία σύμφωνα με την οποία αρχικά είχαν δημιουργηθεί δύο φεγγάρια.
Αυτά στην πορεία συνενώθηκαν και σχημάτισαν την σημερινή Σελήνη.
Μάλιστα αυτή η προσέγγιση δίνει και μια ικανοποιητική απάντηση για την διαφορά πάχους που εμφανίζει ο φλοιός της Σελήνης στην αθέατη πλευρά της.
Όπως υπολογίζεται ο φλοιός του δορυφόρου μας είναι γύρω στα 50 χιλιόμετρα πιο παχύς στη σκοτεινή πλευρά του, καθώς εκεί θεωρούν οι επιστήμονες ότι έγινε η συνένωση των δύο φεγγαριών.
Πιο συγκεκριμένα, πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, λίγο μετά τη δημιουργία της Γης, έγινε μια μεγάλη κοσμική σύγκρουση την οποία η NASA ονομάζει "Big Whack".
Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη αυτού απορροφήθηκε από τη Γη μετά τη σύγκρουση, ωστόσο ο πλανήτης μας υπέστη σημαντική συρρίκνωση λόγω της μεγάλης διαφυγής υλικού στο διάστημα.Επίσης πιστεύεται ότι λόγω της σύγκρουσης αυτής η Γη έχασε το απόλυτα σφαιρικό (στρογγυλό) σχήμα της.
Το υλικό που διέφυγε στο διάστημα, δημιούργησε ένα νέφος πετρωμάτων σε υγρή και αέρια μορφή. Η ψύξη των σωμάτων αυτών οδήγησε στο σχηματισμό γύρω από τη Γη ενός δακτυλίου παρόμοιο με αυτόν του Κρόνου.
Με την πάροδο του χρόνου, τα υλικά αυτά πήραν στερεή μορφή δημιουργώντας το φεγγάρι με τη μορφή που έχει σήμερα.Επίσης πιστεύεται ότι λόγω της σύγκρουσης αυτής η Γη έχασε το απόλυτα σφαιρικό (στρογγυλό) σχήμα της.
Το υλικό που διέφυγε στο διάστημα, δημιούργησε ένα νέφος πετρωμάτων σε υγρή και αέρια μορφή. Η ψύξη των σωμάτων αυτών οδήγησε στο σχηματισμό γύρω από τη Γη ενός δακτυλίου παρόμοιο με αυτόν του Κρόνου.
Με την πάροδο του χρόνου, τα υλικά αυτά πήραν στερεή μορφή δημιουργώντας το φεγγάρι με τη μορφή που έχει σήμερα.
Αυτά στην πορεία συνενώθηκαν και σχημάτισαν την σημερινή Σελήνη.
Μάλιστα αυτή η προσέγγιση δίνει και μια ικανοποιητική απάντηση για την διαφορά πάχους που εμφανίζει ο φλοιός της Σελήνης στην αθέατη πλευρά της.
Όπως υπολογίζεται ο φλοιός του δορυφόρου μας είναι γύρω στα 50 χιλιόμετρα πιο παχύς στη σκοτεινή πλευρά του, καθώς εκεί θεωρούν οι επιστήμονες ότι έγινε η συνένωση των δύο φεγγαριών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου